Vertel ons over je boek!

Hoewel de gemeenschap naar buiten toe vaak eenvoudig en vroom oogt, zijn er wereldwijd publicaties verschenen waarin deze beweging wordt beschreven en als een religieuze sekte wordt gekarakteriseerd. Voor mij was het vooral de wereld waarin ik opgroeide — een wereld met duidelijke regels, sterke overtuigingen en weinig ruimte voor eigen vragen. Als oudste kind in het gezin probeerde ik lange tijd trouw te blijven aan die wereld. Tegelijk groeide van binnen langzaam een andere werkelijkheid: twijfel, nieuwsgierigheid en het verlangen om zelf te bepalen wie ik wilde zijn. Pesterijen op school, een harde opvoeding en het voortijdig stoppen met school begonnen mijn geloof in dat gesloten systeem te ondermijnen.

Het boek beschrijft mijn uiteindelijke losmaking uit de geloofsgemeenschap, maar ook de prijs die daarmee gepaard ging. De breuk betekende afstand tot familie en een ingewikkelde zoektocht naar een eigen identiteit. Tegelijk loopt door het hele verhaal de relatie met mijn vader. Hij was een diep gelovig man die overtuigd was van de waarheid van het geloof, en onze verhouding werd lange tijd bepaald door die overtuiging. Pas in zijn laatste levensjaren ontstond er voorzichtig ruimte voor gesprekken en wederzijds begrip. De verloren zoon is daarmee niet alleen een verhaal over geloof en loslaten, maar ook over familie, loyaliteit en de moeilijke maar soms helende weg naar verzoening.

Hoe is je boek tot stand gekomen? Was het een duidelijk idee vanaf het begin, of is het gegroeid tijdens het schrijfproces?

Het boek is langzaam gegroeid. De herinneringen aan mijn jeugd droeg ik al jaren met me mee, maar pas later ontstond de behoefte om ze echt op te schrijven. In eerste instantie begon ik te schrijven om beter te begrijpen hoe die jaren mij hadden gevormd. Veel herinneringen kwamen terug via kleine details: de sfeer tijdens de samenkomsten, de vanzelfsprekendheid van
gehoorzaamheid en de spanning tussen loyaliteit aan je familie en het verlangen om je eigen weg te kiezen.

In 2023 volgde ik een schrijfretraite om mijn schrijfstijl te ontwikkelen. Die ervaring gaf mij het vertrouwen om mijn verhaal serieuzer vorm te geven en niet alleen gebeurtenissen te beschrijven, maar ook de gevoelens en innerlijke strijd die daarbij hoorden. Eerder schreef ik al het boek Een reis door ambtelijke kolonies, over mijn werk als ambtenaar. Dat was een heel ander onderwerp, maar het liet me zien hoeveel betekenis het kan hebben om ervaringen in woorden te vangen.

Tijdens het schrijven van De verloren zoon werd steeds duidelijker dat het verhaal niet alleen gaat over een jeugd in een gesloten geloofsgemeenschap, maar ook over de blijvende invloed daarvan op familiebanden, identiteit en de relatie met mijn vader.

Voor wie is dit boek volgens jou bedoeld? Waarin hoop je dat een lezer zich herkent?

Het boek is in de eerste plaats bedoeld voor lezers die geïnteresseerd zijn in verhalen over geloof, familie en identiteit. Voor mensen die zijn opgegroeid in een religieuze omgeving – streng of minder streng – en herkennen hoe diep zo’n jeugd in je leven kan doorwerken. In mijn boek keer ik steeds terug naar het verleden, gedreven door een onstilbare bewijsdrang om op elk front te laten zien dat ik ertoe doe. Maar het verhaal raakt ook aan bredere, herkenbare thema’s. Veel mensen kennen de spanning tussen loyaliteit aan hun familie en de behoefte om
hun eigen weg te gaan. Die worsteling tussen verbondenheid en autonomie loopt als een rode draad door het boek. Ik hoop dat lezers zich herkennen in die zoektocht: in twijfel, in het
verlangen om gezien te worden en in de vraag hoe je je kunt verhouden tot ouders die je zowel hebben gevormd als beperkt. Uiteindelijk gaat De verloren zoon niet alleen over afscheid nemen van een geloofswereld, maar ook over de mogelijkheid om — soms pas laat — begrip en verzoening te vinden.

Schrijf je nu aan iets nieuws?

Nog niet. Eerst wil ik De verloren zoon echt afronden en de publicatie ervan bewust meemaken. Een boek schrijven is een intens proces en het voelt goed om daar eerst bij stil te staan. Ideeën voor nieuwe verhalen heb ik zeker, maar voorlopig geef ik dit boek alle aandacht.

Heb je tips of advies voor anderen die een boek willen schrijven?

Luister naar mensen die verstand hebben van schrijven, zoals een schrijfcoach. Hun opmerkingen kunnen soms confronterend zijn, maar ze helpen je tekst echt vooruit. Laat daarnaast anderen meelezen, ook mensen die je niet persoonlijk kent. Frisse lezers zien vaak meteen waar een verhaal sterker kan. Durf te schrappen. Veel. En wees niet bang om een hoofdstuk of zelfs een hele versie opnieuw te schrijven. Schrijven is herschrijven. Blok daarnaast echt tijd in je agenda om te schrijven. Voor mij werkt schrijven het beste in de vroege ochtend, wanneer mijn hoofd nog fris is en de inspiratie vrij kan stromen. En noteer ideeën die je tussendoor te binnen schieten — ik doe dat vaak in mijn telefoon. Controleer ook altijd je feiten. En blijf zelf veel lezen. Ik probeer één à twee boeken per week te lezen; dat houdt je als schrijver scherp. En misschien wel de belangrijkste tip: zet door,

Wat lees je zelf graag? Welk boek heb je het laatst gelezen?

Ik lees graag autobiografische boeken en romans van schrijvers die mij inspireren. Auteurs als Maarten ’t Hart, Jan Siebelink, Adriaan van Dis, Arnon Grunberg, Tommy Wieringa en Jan Brokken spreken mij aan door hun scherpe observaties en hun manier van vertellen. Daarnaast lees ik ook graag boeken van minder bekende schrijvers. Juist daar ontdek je soms verrassend sterke verhalen. Het laatste boek dat ik heb gelezen was Naar zachtheid en een warm omhelzen van Adriaan van Dis.

Wat doe je als je niet aan het schrijven bent?

Mijn leven bestaat uit verschillende werelden die elkaar mooi aanvullen. Ik werk als zelfstandig ondernemer en geef trainingen aan ambtenaren door het gehele land. Daarnaast doe ik interim-opdrachten bij gemeenten, begeleid ik hbo-studenten bij hun afstuderen en ben ik sinds kort raadslid in de gemeente Stadskanaal. Om mijn hoofd leeg te maken zwem ik een paar keer per week. En het mooiste is misschien wel de tijd die ik met mijn kleinkinderen doorbreng. In de zomer trekken mijn vrouw en ik er graag langer op uit met onze caravan. Het is een fijne balans tussen werk, schrijven, beweging en familie.